กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พวกคุณยังไม่รู้ใช่ไหม ลูกชายคนรองที่พวกคุณตัดขาดความเป็นญาติ เจียงวั่ง ขาของเขาหายดีแล้ว! อีกไม่กี่วันแบบนี้ คงได้กลับหน่วยทหารไปเชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูลแล้วล่ะ!”
คำพูดนี้เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัว ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นชะงักไป
เจียงจินเป่าที่นอนเป็นอัมพาตอยู่บนรถลากอยู่ ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา
“ฉันพิการแล้ว ทำไมเขาถึงได้ลุกขึ้นยืน!”
“เขาควรจะพิการอยู่! ควรจะนอนลุกไม่ขึ้นเหมือนฉัน! ทำไม! ทำไมเขาถึงหายดี!”
เจียงจินเป่าดิ้นไปมา กระดุกกระดิกอย่างบ้าคลั่งอยู่บนรถลาก
แผลที่เพิ่งตกสะเก็ดบนขาแตกออกอีกครั้ง เลือดซึมเปื้อนผ้าพันแผลที่พันอยู่ด้านนอกอย่างรวดเร็ว