กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ลุงโหย่วเกิน เลขาฯ เฉิน พวกคุณก็เห็นแล้ว พวกเขารังเกียจจู้จื่อจนไม่แม้แต่จะแสร้งทำ ต่อให้มีพวกเขาอยู่ในบ้านนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย มีแต่ทำให้ฉันหวาดระแวงไปวัน ๆ แทนที่จะเป็นแบบนี้ ฉันกับจู้จื่อแยกออกไปอยู่เองดีกว่า”
“ไม่จริงนะ! ฉันเป็นแม่ของจู้จื่อ! ฉันจะรังเกียจมันได้ยังไง! แค่ตอนนั้นเธอเข้าไปก่อน ห้องนั้นเล็กขนาดนั้น จู้จื่อกลายเป็นแบบนั้น มันต้องไม่อยากให้ใครเห็นเยอะอยู่แล้ว ฉันเลยไม่ได้เข้าไป!”
พูดไปพูดมา จ้าวม่ายชุนก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง