กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 ผาห่านคืนรัง
ไป๋เสี่ยวเซิงรู้สึกเพียงว่ามีสิ่งคล้ายใบไม้สองสามชิ้นเฉียดผ่านใบหน้า ราวกับถูกมดกัด ไม่รู้สึกเจ็บเท่าไร แต่คนข้าง ๆ เห็นชัดเจนว่าใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือด
ทุกคนจึงรู้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรลึกลับผู้นี้ไม่ได้พูดเล่น หากคำตอบของไป๋เสี่ยวเซิงไม่ทำให้นางพอใจ วันนี้เขาคงต้องดวงจิตวิญญาณดับสูญ
“แต่ผู้น้อยรู้ว่าสำนักที่เฉินเหยียนสังกัดอยู่ที่ใด!” ผู้บำเพ็ญเพียรคนนั้นไม่กล้าพูดอีกว่าตนไม่รู้อะไรเลย
“พูดมา” เหลียงวั่งซูสลายพลังวิญญาณที่กดทับพวกเขาออกไปชั่วคราว ด้วยสภาวะจิตที่ย่ำแย่ของนางตอนนี้ หากอีกฝ่ายตอบไม่ดี นางจะฆ่าคนจริง ๆ
เหลียงวั่งซูไม่เคยคาดคิดเลยว่าเฉินเหยียนจะเป็นเฉินเต้าฉง!