กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 339 เฉาหุยรับศึก
บาดแผลบนตัวเขาเป็นเพียงแผลเล็กน้อยเท่านั้น หากปล่อยไว้ ไม่ต้องทำอะไรก็หายเองได้ในสิบวันแปดวัน แค่เพื่อสู้กับตี้อู่กานฉิงครั้งนี้ ถึงกับต้องกินโอสถระดับ 7 หนึ่งเม็ดหรือ? คิดแล้วเฉาหุยก็รู้สึกว่าไม่คุ้ม
ชีจือจี้ถลึงตามองเฉาหุย “ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว ยังจะเสียดายโอสถระดับ 7 อีกเม็ดหรือ?”
เวลาเช่นไร? ก็แค่ประลองกันครั้งหนึ่งมิใช่หรือ? เฉาหุยไม่เข้าใจ
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ชีจือจี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
พรสวรรค์ทั้งหมดของเฉาหุยทุ่มเทให้กับการบำเพ็ญตน เขาไม่รู้เรื่องงานจิปาถะแม้แต่น้อย สำหรับเขา เรื่องที่ว่าบนทวีปที่สาบสูญยังมีผู้คนอยู่ก็สำคัญสู้การต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงไม่ได้