เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 ลักภาพ
เป้ยชุนเอ๋อร์คิดว่าเขาปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากผู้อื่น นางจึงตัดสินใจยอมรับเขาและพากลับสำนักอาจารย์ ทั้งยังพยายามช่วยพูดให้เขาดูดีต่อหน้าท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ และศิษย์พี่หญิงของนาง
ทั้งสองใช้ชีวิตรักใคร่กลมเกลียวกันอยู่สองปี เป้ยชุนเอ๋อร์เคยจินตนาการถึงวันที่ทั้งสองจะเป็นคู่บำเพ็ญกันนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังหยั่งเชิงถามความคิดของเขาอยู่หลายหน
ทว่าซือจื่อหลิงก็เปลี่ยนเรื่องอย่างนุ่มนวลในทุกครั้ง
แม้เป้ยชุนเอ๋อร์จะรู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ และคิดว่าตนเองอาจคิดมากไป ซือจื่อหลิงแท้จริงแล้วมิได้ชอบนาง
แต่ทุกครั้งที่นางคิดเช่นนั้น ซือจื่อหลิงก็มักจะสังเกตเห็นได้ทันท่วงที แล้วใช้ความอ่อนโยนคลายข้อกังขาให้นาง
ทว่าความอ่อนโยนของเขาทำให้นางหลงเชื่อได้เพียงคนเดียว มิได้ทำให้คนอื่นในสำนักอาจารย์ของนางคลายความระแวดระวังลงเลย