เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 อำลา
ฮูหยินเหลียงเงียบมานาน เมื่อได้ยินว่านางจะออกจากนครซ่างจิงเพื่อจวนตระกูลเหลียง ก็รู้สึกเศร้าใจ เหตุใดเพิ่งวันเดียวเรื่องราวถึงเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเช่นนี้?
“เจ้าไปหาองค์รัชทายาทด้วยตนเองเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แล้วถูกผู้บำเพ็ญเพียรคนนั้นพบเข้าหรือ?”
เหลียงวั่งซูไม่พูด ความเงียบของนางบ่งบอกว่าฮูหยินเหลียงเดาถูกแล้ว
ฮูหยินเหลียงเสียใจจริง ๆ “หากรู้แต่แรก ข้าคงไม่พูดแทรกเช่นนั้น!”
ใครจะคิดว่าเหลียงวั่งซูจะกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับบุกไปจวนองค์รัชทายาทโดยตรง แต่ตอนนี้เสียใจไปก็สายแล้ว
“ท่านแม่อย่าได้ใส่ใจ การไปโลกบำเพ็ญเพียรเป็นความปรารถนาของข้าอยู่แล้ว มีท่านปู่เว่ยอยู่ พวกท่านก็ไม่ต้องกังวล”
เหลียงวั่งซูไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เพียงแต่สิ่งที่ฮูหยินเหลียงคิดว่าดีกับนางกับสิ่งที่นางคิดนั้นต่างกันเท่านั้น