เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300 จัดการ
เขาค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าเหลียงวั่งซู ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด?”
“เมื่อครู่นี้เอง” เหลียงวั่งซูตอบเสียงเบา
ตอนนี้เว่ยหยวนเพิ่งสังเกตเห็นว่าในมือนางยังถือกระบี่ลวี่ฉี่อยู่ หากเป็นสถานการณ์ปกติ ลวี่ฉี่คงไม่ปรากฏขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
หากไม่มีเหตุไม่คาดฝันครั้งนี้ และนางปลอดภัยดีมาตลอด บางทีคงต้องรออีกหลายปีกว่านางจะฟื้นขึ้นมา
“รู้สึกอย่างไรบ้าง วิชาวัฏสงสารนับว่าสำเร็จแล้วหรือ?” บทสนทนาของทั้งสองฟังดูราวกับเหลียงวั่งซูเพียงนอนหลับไปตามปกติ
เขากำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะทำทีเป็นสงบนิ่ง แท้จริงแล้วเว่ยหยวนแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังพูดอะไร ไม่รู้ว่าเหลียงวั่งซูสังเกตเห็นหรือไม่
เหลียงวั่งซูคิดว่าในเมื่อนางฟื้นขึ้นมาแล้ว วิชาอมตะและวัฏสงสารหกภูมิก็นับว่าสำเร็จแน่นอน