เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 เซียนรับศิษย์
“องค์ชายยังมีสิ่งใดจะรับสั่งอีกหรือไม่?” เหลียงวั่งซูถาม ความหมายก็คือหากไม่มีเรื่องจะพูด นางก็เตรียมจะกลับแล้ว
นางคิดว่าองค์รัชทายาทก็มาชมดอกไม้เช่นกัน ที่นี่เป็นเพียงศาลาหลังหนึ่ง อีกทั้งยังอยู่ในจวนองค์รัชทายาท จะให้เจ้าของจวนเป็นฝ่ายจากไปได้อย่างไร
ดังนั้นคนที่ควรไปก็คือนาง
แม้องค์รัชทายาทอยากพูดคุยกับนางต่ออีกสักสองสามประโยค แต่ไม่มีเหตุผลจะรั้งนางไว้ สุดท้ายจึงได้แต่มองเหลียงวั่งซูจากไป
งานเลี้ยงชมดอกไม้แสนน่าเบื่อครั้งนี้ทำให้เหลียงวั่งซูไม่อยากอดทนอีกต่อไป เมื่อกลับถึงจวนตระกูลเหลียง นางก็บอกฮูหยินเหลียงตรง ๆ ว่า “ต่อไปงานเลี้ยงเช่นนี้ ท่านแม่ไม่ต้องพาข้าไปด้วยอีกแล้ว”
ฮูหยินเหลียงมองท่าทีจริงจังของบุตรสาว ทั้งไม่เข้าใจและงุนงงอย่างยิ่ง “นิสัยของเจ้าไปเหมือนใครกัน ยิ่งโตก็ยิ่งดื้อรั้น”