กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 269 หุ่นเชิด
เหลียงวั่งซูวัยสิบสองปียังอ่านความรู้สึกในดวงตาของเว่ยหยวนไม่ออก ทว่าอารมณ์อันเข้มข้นในนั้นกลับกระแทกใจนางครั้งหนึ่ง
“เช่นนั้นนางต้องสำคัญกับเจ้ามากแน่” นางกล่าวเช่นนี้
“อืม เหมือนกับเสี่ยวเป่าของเจ้า ข้าก็รอนางมานานมากแล้ว” เว่ยหยวนไม่ได้มองนางอยู่ตลอด คล้ายกลัวว่าจะถูกมองออก
เหลียงวั่งซูพลันเงียบลง
นางรู้สึกราวกับสัมผัสกำแพงบานหนึ่ง ขอเพียงตัดสินใจทำลายกำแพงนี้ ก็จะค้นพบความจริงได้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด นางกลับหยุดอยู่หน้ากำแพงนั้นเสียอย่างนั้น ไม่กล้าสืบค้นต่อไป
เว่ยหยวนไม่รู้ความคิดของนาง ทั้งสองต่างเงียบลง รอบด้านเงียบสงัด จันทร์เต็มดวงบนฟากฟ้าสาดแสงจันทร์ลงสู่โลกมนุษย์ ทอดเงาของทั้งคู่ให้ยาวเหยียด
ก่อนรุ่งสางไม่นาน เว่ยหยวนจึงกล่าวลา “ข้าต้องไปแล้ว”