กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 หนทางสว่าง
“ท่านปู่เว่ย ท่านก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรหรือ” นางถามตรง ๆ
เว่ยหยวนพยักหน้า เขาไม่ได้ปิดบังนาง ส่วนนางจะคิดได้มากเพียงใดก็แล้วแต่นาง
“อ๊ะ แล้วเหตุใดท่านถึงไม่บอกข้าตั้งแต่เด็ก” เหลียงวั่งซูเริ่มโกรธ ต่อหน้าเขา อารมณ์ของนางมักแสดงออกตามใจมากกว่า
เหลียงวั่งซูคิดว่า หากรู้ตั้งแต่แรกว่าท่านปู่เว่ยเป็นผู้บำเพ็ญเพียร นางก็คงไม่ต้องคอยคิดทุกวันว่าจะขอให้มารดาช่วยเชิญอาจารย์สอนยุทธ์
“ยังไม่ถึงเวลา” เว่ยหยวนทำได้เพียงตอบสั้น ๆ
เมื่อรถม้าหยุดที่ศาลา พวกเขายังต้องเดินทางต่อไปจวนองค์รัชทายาท เว่ยหยวนถามว่า “เจ้าจะกลับจวนตระกูลเหลียงก่อนหรือไม่ รอข้าจัดที่พักเรียบร้อยแล้วค่อยมาเยี่ยมในยามจื่อ”