เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 สำนักคุ้มภัย
อา เหลียงตงเหยียนคิดในใจ มิน่าเล่าผู้อาวุโสเว่ยถึงดูไม่เหมือนคนชราธรรมดา ที่แท้ก็เคยฝึกวรยุทธ์มาด้วย
แต่เด็กน้อยคนนี้เล่า?
“เจ้าหนู ฝีมือไม่เลวนี่” เว่ยหยวนชั่งน้ำหนักขอทานน้อยในมือ อีกมือแตะตรงแขนเสื้อของอีกฝ่ายเบา ๆ พอดึงมือกลับ ระหว่างสองนิ้วก็มีถุงผ้าสีเขียวใบหนึ่งคีบอยู่
เมื่อถูกจับได้ สีหน้าเด็กน้อยก็เปลี่ยนไป จากน่าสงสารกลายเป็นดุดัน ขาทั้งสองเตะไปข้างหน้าไม่หยุด แยกเขี้ยวขู่ด้วยความเกรี้ยวกราด “ปล่อยข้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัวชัดเจน แต่กลับพยายามใช้ความดุดันกลบเกลื่อน หวังหนีจากมือของผู้ใหญ่ที่น่ากลัว
แท้จริงแล้วสิ่งนี้คือถุงเก็บของของเว่ยหยวน ใช้เก็บข้าวของธรรมดาบางอย่าง ทว่าต่อให้เป็นของธรรมดา ก็ยังเป็นสิ่งของจากโลกบำเพ็ญเพียร