กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 ทวีปกลาง
บนทะเลไร้สิ้นสุด
มองออกไปสุดสายตา บนผืนทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีเรือวิญญาณลำเล็กแล่นอยู่
มองจากไกล ๆ เรือวิญญาณลำนั้นดูอ่อนแอ ราวกับอาจถูกคลื่นสูงหลายเมตรซัดจนพลิกคว่ำและจมสู่ก้นทะเลได้ทุกเมื่อ
ทว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพที่เห็นเท่านั้น
เว่ยหยวนนั่งขัดสมาธิอยู่หัวเรือ ความชื้นจากทะเลปะทะใบหน้า แต่เขากลับนั่งนิ่งไม่ไหวติง แม้แต่ค่ายกลประจำเรือวิญญาณก็ยังไม่เปิดใช้งาน
ไม่เพียงเท่านั้น ในมือเขายังถือคันเบ็ด เส้นเอ็นทอดลงไปในทะเล
คันเบ็ดนี้ก็ซื้อจากหอหมื่นสมบัติเช่นกัน วันนั้นเมื่อเขาเอ่ยปากขอซื้อเรือวิญญาณที่ใช้เดินทางข้ามทะเลไร้สิ้นสุดได้ เถ้าแก่ก็หยิบของออกมาหลายอย่าง