เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226 จากลา
คัมภีร์อมตะและวัฏสงสารหกภูมิของนางเพิ่งบำเพ็ญถึงขั้นที่ 4 แม้ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่าจะฟื้นขึ้นมา แต่แน่นอนว่าคงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้
“ดี ตอนเจ้า ‘ตื่นขึ้น’ ข้าจะอยู่ข้างกายเจ้าแน่นอน” เขากล่าวพลางกำมณีวิญญาณไว้ในฝ่ามือแน่น
เหลียงวั่งซูประคองเสี่ยวเป่าออกมา วางลงบนฝ่ามือของเขา “ข้าปลดพันธสัญญาของเสี่ยวเป่าแล้ว เจ้าช่วยดูแลมันแทนข้าก่อนเถิด”
เสี่ยวเป่าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ที่เหลียงวั่งซูมอบมันให้เว่ยหยวน ดวงตาดำขลับของมันเพียงจับจ้องนางไม่วางตา
“ข้าไปแล้ว” เมื่อต้องสบดวงตาสองคู่ที่แดงก่ำ เหลียงวั่งซูก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ขณะที่เอ่ยคำลา จุดแสงวิญญาณก็เริ่มปรากฏขึ้นบนร่างนาง ก่อนจะล่องลอยกระจายไปในอากาศ
เว่ยหยวนไม่อาจสะกดกลั้นความรู้สึกในใจได้อีก จึงก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกอดนางเบา ๆ