กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 210 รวมดวงจิตต้นกำเนิดขึ้นใหม่
นี่คือเส้นผมสีแรกที่เว่ยหยวนเห็นหลังกลับมาถึงสำนักเพียวเหมี่ยว มือที่วางอยู่บนพื้นข้างกายก็เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นเช่นกัน
เพราะอีกฝ่ายกำลังมองท้องฟ้า เว่ยหยวนจึงมองสีหน้าของนางไม่ชัด
ระยะทางสั้น ๆ เพียงไม่กี่สิบจั้ง เว่ยหยวนใช้เวลาไม่รู้เท่าใดกว่าจะเดินมาถึงข้างกายคนผู้นี้
จนกระทั่งรอยยิ้มเยาะที่มุมปากและความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลือระหว่างคิ้วของนางพลันกระแทกเข้าสู่สายตาเว่ยหยวน
เขาทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างแรง ใบหน้าว่างเปล่าไร้สีหน้า
ฟ้าดินเงียบเหงาวังเวง หัวใจของเว่ยหยวนคล้ายถูกแช่แข็ง ลมหนาวพัดทะลุทรวงอกของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแม้แต่หายใจก็ยังยากลำบาก
มือสั่นเทาจับมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของอีกฝ่ายไว้ “...ผู้อาวุโส”