กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 135 พบสหายเก่า
อาศัยสัญชาตญาณรับรู้อันตราย กระดูกขาวหลบพ้นก่อนอสนีบาตจะฟาดลงมาเพียง 1 วินาที
เว่ยหยวนไม่ใส่ใจ ยังคงสะบัดธงค่ายกลในมือ สายอสนีบาตปรากฏขึ้นกลางค่ายกลทีละสาย ฟาดผ่านแล้วหายวับไป
“เจ้าหนู รอข้าออกไปได้ก่อน ข้าจะหลอมเจ้าให้กลายเป็นหุ่นเชิด จะจองจำดวงจิตของเจ้าไว้ในร่างตลอดกาล ให้เจ้าอยู่ก็มิได้ตายก็มิได้ ทรมานไปสักหลายร้อยหลายพันปี!”
หลังถูกอสนีบาตไล่ตาม หลบไม่ทันจนต้องรับการโจมตีเข้าไปหลายครั้ง กระดูกขาวพยายามถอยกลับไปยังโครงกระดูกของตน แต่กลับพบว่าทำไม่ได้ ในที่สุดก็รักษาน้ำเสียงสงบนิ่งไว้ไม่อยู่
ความคิดของผู้บำเพ็ญน้อยคนนี้รอบคอบจนน่าตกใจ ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญอิสระทั่วไปเลย ฉางฝานไปหาเขามาจากที่ใดกัน? กระดูกขาวคิดอย่างเคียดแค้น