บทที่ 23 พบกันครั้งแรก

บทที่ 23 พบกันครั้งแรก

ห้องศิลากลับคืนสู่ความเงียบสงัด ผ่านไปครึ่งเค่อ คนในภาพพลันดูเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“อ้อ เหมือนข้าจะลืมบอกเขาว่ามีอสูรภาพลวงตัวหนึ่งอยู่ในห้องหลอมโอสถ อยู่มาพันปีแล้ว คงเบื่อแย่แล้ว อย่าไปแกล้งเด็กเข้าล่ะ” เสียงพึมพำของลู่เทียนฉีดังขึ้นสองสามครั้งในห้องศิลาที่ไร้ผู้คน

“ช่างเถิด แกล้งคนอื่นบ้างก็ดี จะได้ไม่เอาแต่คอยข่วนภาพของข้า…”

หลังจากคำพูดนั้น ห้องศิลาก็ไร้ความเคลื่อนไหวอีก เงาร่างบนผนังค่อย ๆ เลือนจางลงไปอีกเล็กน้อย

*

ที่แห่งหนึ่งในถ้ำพำนักเซียน

เวลานี้เหลียงวั่งซูกำลังกัดฟันด้วยความโกรธ มือหยกบีบต้นคอของหนูค้นสมบัติที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ไว้ ส่วนหนูค้นสมบัติกำลังถูกพลังวิญญาณอัดแน่นจนทรมาน ส่งเสียงร้องจี๊ด ๆ ไม่หยุด