กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 161 อัครมหาเสนาบดีเหยียน ได้ยินชื่อเสียงมานาน
ฮวาชิงซู่ชะงักไปชั่วครู่ ถึงพลันนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีเรื่องเช่นนี้อยู่อีกเรื่องหนึ่ง
นางอดหัวเราะไม่ได้กล่าวว่า “นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อใดกันแล้ว เจ้ากลับยังจำได้อีก”
สิบแปดปีที่ฮวาชิงซู่อยู่ในโรงพยาบาล ก็ใช่ว่าจะไร้ซึ่งอุปสรรคขวากหนาม เพียงแค่ใบแจ้งอาการวิกฤต ในตู้ข้างเตียงของนางก็สะสมไว้เป็นปึกย่อม ๆ แล้ว
เวลานั้นจ้าวต้าไป๋เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน ยังไม่เคยชินกับการพลัดพรากจากตายเหล่านั้นในโรงพยาบาล หลังจากได้ประจักษ์กับความสะเทือนใจที่คนที่นอนเตียงข้างตนเองช่วงเช้ายังคุยกับตนอยู่แท้ ๆ พอตกบ่ายก็อาการวิกฤตจนสิ้นลมไป จึงถูกโรงพยาบาลย้ายมายังห้องผู้ป่วยของนาง