กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 17 ไม่เป็นไร กลายเป็นศูนย์แล้ว
ฮวาชิงซู่สูดหายใจเข้าลึก พยายามประคองรอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าตนเอาไว้
“มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าที่องค์ชายสี่คลุมเสื้อให้พี่สาวรองของข้าอย่างกระตือรือร้นเช่นนั้นเมื่อคราวก่อนเป็นเพราะเหตุใดกัน กลัวนางจะหนาวหรือไร”
เซี่ยหย่งจางเห็นได้ชัดว่ามิอาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้เท่าใดนัก
เขาอุ้มชูความหวังอันริบหรี่ไว้สายหนึ่งพลางเอ่ยถาม “แล้วชิงโจวเล่า มีใจให้องค์ชายสี่หรือไม่”
ฮวาชิงซู่มั่นใจแล้วว่าวาจามากมายเป็นกระตักที่ตนเพิ่งกล่าวไปเมื่อครู่ล้วนสูญเปล่าทั้งสิ้น
นางแย้มยิ้มพลางกล่าวเน้นทีละคำเกือบจะทุกถ้อยความ “พี่สาวรองของข้ากับองค์ชายสี่นั้นรักแรกพบ ใจตรงกันเปี่ยมด้วยความจริงใจ ไม่แน่ว่าอีกสองวันก็คงจะหมั้นหมายลับ สามีร้องภรรยาคล้อยตามกันแล้ว”
เซี่ยหย่งจางพลันนิ่งอึ้งไป