กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Tamnak9Dara
บทที่ 570 ใต้เปลือกกายคือผีร้าย 24
เมื่อเห็นเจียงเหยาลืมตาแล้วหลับลงอีกครั้ง ซือโม่ก็เลิกคิ้ว ก่อนจะทับลงบนตัวเธอเสียเลย เอ่ยเสียงเย็น ๆ
“ตื่นแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังแกล้งหลับอีก”
เจียงเหยาจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอมองชายหนุ่มที่อยู่บนตัวอย่างพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุรา ระหว่างคิ้วมีแต้มชาดแดง ปลายหางตาแต้มสีแดงเรื่อ เส้นผมดำสลวยดุจม่านน้ำตก เธอขมวดคิ้วแล้วบิดแก้มเขา
“เจ็บไหม”
ซือโม่ตอบ “เจ็บ”
“เจ็บ งั้นก็ไม่ใช่ฝัน… ไม่ใช่ฝันเหรอ!”
เจียงเหยาพึมพำ ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นทันควัน แล้วตะโกนว่า ศิษย์พี่ช่วยฉันด้วย