บทที่ 397 กตัญญูต่อแม่เลี้ยง? เอ็นดูภรรยา! 23

บทที่ 397 กตัญญูต่อแม่เลี้ยง? เอ็นดูภรรยา! 23

ลู่เฟยได้ยินเสียงจึงหันกลับไป เห็นรถออกเดินทางแล้วก็นึกว่าเจียงเหยากำลังงอนจนยืนกรานให้คนอื่นขับรถไป เขาถอนหายใจ คิดว่าไว้มีโอกาสค่อยปลอบเธอดี ๆ

เจียงเหยายังไม่รู้เลยว่าภาพลักษณ์ที่ฝังใจคนเกินไปของเธอ ทำให้เว่ยเจิ้งพลอยรับเคราะห์เล็ก ๆ ไปด้วย เธอเท้าคางมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เอ่ยรำพึงราวกับไม่ได้ตั้งใจ

“ดูท่าโชคชะตาจะเขียนบททุกอย่างไว้แล้ว ความวุ่นวายทั้งหมดจะกลับคืนสู่ครรลองในที่สุด”

ภายในรถเงียบกริบ

เฉียนอู่เหลือบมองเว่ยเจิ้งผ่านกระจกมองหลัง เห็นแววตาเขาหม่นลึกและไม่มีทีท่าจะพูด จึงแกล้งทำเป็นพูดเล่นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ