กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Tamnak9Dara
บทที่ 317 พี่สะใภ้เปิดประตูที ผมคือพี่ชายของผมจริง ๆ 44
ระหว่างที่หัวหน้าทีมบอดี้การ์ดโทรหาโจวจู้ คนอื่น ๆ ก็รีบอุ้มเจียงเหยาไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
พอโจวจู้รีบร้อนมาถึง ทุกคนก็รออยู่หน้าห้องผ่าตัดกันแล้ว
เขาคว้าคอเสื้อคนหนึ่งไว้ทันที มือที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน
“ตอนนี้เหยาเหยาเป็นยังไงบ้าง?”
ชายที่ถูกจับไว้ไม่กล้าดิ้น เขากลืนน้ำลายแล้วพยายามทำเสียงให้ชัดเจน
“เรียนคุณ เราพาคุณนายมาส่งโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว แต่หมอยังไม่ออกมาจนถึงตอนนี้ พวกเราจึงไม่รู้ว่าอาการของคุณนายเป็นอย่างไรบ้าง”