กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Tamnak9Dara
บทที่ 304 พี่สะใภ้เปิดประตูที ผมคือพี่ชายของผมจริง ๆ 30
หลังออกจากสถานีตำรวจ ทั้งคู่ก็คิดจะกลับไปทำสัญญารับสภาพหนี้ แต่ระหว่างทางโจวจู้ได้รับโทรศัพท์ พอได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที
เจียงเหยาเห็นเข้าก็ถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
“พ่อหมดสติที่บริษัท เราไปโรงพยาบาลกันก่อน”
โจวจู้มีสีหน้าเคร่งเครียด พอถึงทางแยกถัดไปก็เปลี่ยนทิศทางรถ
ไม่นานโจวจู้ก็พาเจียงเหยารีบมาถึงโรงพยาบาล
โจวถิงซงยังไม่ฟื้น หยางเซียงเฝ้าเขาอยู่ในห้องผู้ป่วย พอเห็นโจวจู้กับเจียงเหยามาถึง เธอก็กุมมือเขาไว้ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
“อาฉือ ร่างกายพ่อทนต่อไปไม่ไหวแล้ว”
โจวจู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตบไหล่เธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ “หมอว่าไงบ้าง?”
“หมอบอกว่าถิงซงช็อกจากอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายกำเริบอีกครั้ง ยังดีที่ส่งมาโรงพยาบาลทัน ไม่อย่างนั้นเขาคง…”