กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Tamnak9Dara
บทที่ 292 พี่สะใภ้เปิดประตูที ผมคือพี่ชายของผมจริง ๆ 18
เจียงเหยาขับรถไปทันที พอรีบไปถึง ชายหาดที่มีไฟสปอตไลต์นับไม่ถ้วนส่องสว่างก็โกลาหลไปหมดแล้ว
เจียงเหยาพบหยางเซียงกับโจวถิงซงที่เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้าและมีผ้าขนหนูคลุมตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย เธอคล้องแขนหยางเซียงแล้วถามด้วยความเป็นห่วง
“คุณอา น้าเซียง ฉันเห็นข่าวเรือจมในอินเทอร์เน็ต พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม มีใครบาดเจ็บหรือเปล่า”
“ฉันกับถิงซงไม่เป็นไร แต่ฉือเอ๋อร์กับจู้เอ๋อร์ พวกเขา…พวกเขา…”
หยางเซียงพูดไปก็ร้องไห้จนพูดไม่ออก เธอพยายามมองไปทางทะเล หวังว่าแสงริบหรี่ที่อยู่ไกลออกไปจะนำข่าวดีเรื่องการพบลูกชายทั้งสองกลับมา
“อาฉือกับอาจู้เป็นคนดี ฟ้าคุ้มครองพวกเขา ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะต้องไม่เป็นไร”