กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83 ธัญพืชที่คืนมาพร้อมน้ำใจ
เด็ก ๆ ต่างพากันจ้องมองห้องของย่าด้วยสายตาละห้อย พอเกาซิ่วหลานเดินออกมาจากห้อง ทุกคนก็หันไปมองเธอเป็นตาเดียว แม้แต่ผู้ใหญ่ในบ้านก็ยังมองเธอเช่นกัน แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไร
ซานหยายังเด็ก จึงไม่รู้ว่าย่าของตัวเองน่าเกรงขามเพียงใด รู้เพียงว่าอาเคยบอกว่าย่ารักและเอ็นดูพวกเธอ จึงเอ่ยถามว่า “ย่า วันนี้พวกเราจะได้กินอิ่มไหม?”
พอได้ยินคำถามนี้ เกาซิ่วหลานก็ชักสีหน้าทันที “อะไรที่ว่าได้กินอิ่ม? ฉันเคยไม่ให้พวกแกมีอาหารกินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
เด็ก ๆ ต่างพูดไม่ออก
ก็มีอาหารกินอยู่หรอก แต่กินไม่อิ่มนี่นา...