กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 รางวัลพิเศษจากโรงอาหารส่วนรวม
กัวฉางเซิ่งทำหน้าดำทะมึน “สหายเกาซิ่วหลาน มีอะไรก็พูดกันดี ๆ อย่ามาเอะอะโวยวายแบบนี้ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะดูเป็นยังไง”
เกาซิ่วหลานยกมือเช็ดน้ำมูก “ฉันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ นะ ฉันก็แค่คิดว่าตอนนี้ยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง เลยอยากช่วยทำงานให้กองการผลิตสักหน่อย ต่อไปจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อหน้าต้าเกินของเรา ฉันไม่ได้ทำให้ชื่อเสียงของเขาที่เป็นวีรชนผู้เสียสละต้องมัวหมองเลยนะ”
กัวฉางเซิ่งยกมือตบหน้าผากตัวเองอย่างจนปัญญา “ได้ ๆ ๆ ให้เธอไปทำงานที่โรงอาหารก็ได้”
เกาซิ่วหลานรีบเช็ดน้ำตาด้วยความพึงพอใจ “แล้วก็ลูกสาวฉันด้วย พวกเราจะไปด้วยกัน”
กัวฉางเซิ่งถึงกับพูดไม่ออก