กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ความฝันจากพ่อผู้ล่วงลับ
ซานหยาขยับปากจุ๊บจั๊บเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายขณะจ้องมองถ้วยโจ๊ก แต่เท้าทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับ
ซูชิงเหอจึงพูดว่า “มาสิ มานั่งคุยเป็นเพื่อนอาหน่อย แล้วอาจะให้กินโจ๊ก”
ซานหยาจึงยอมก้าวเท้าเดินเข้ามา ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ซูชิงเหอ แล้วจ้องมองโจ๊กข้าวฟ่างในถ้วยของเธอ
ซูชิงเหอยกถ้วยขึ้นให้เด็กหญิงดื่มหนึ่งอึก จากนั้นตัวเองก็ดื่มอีกหนึ่งอึก
เฮ้อ ช่วยไม่ได้จริง ๆ ประตูห้องครัวถูกล็อกเอาไว้ แถมยังไม่มีถ้วยอีกใบมาแบ่งด้วย
ทั้งสองผลัดกันดื่มคนละอึก จนโจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งถ้วยหมดเกลี้ยง
ซูชิงเหออิ่มไปประมาณเจ็ดส่วน ส่วนซานหยานั้นพึงพอใจจนยกมือลูบท้องน้อย ๆ ของตัวเองแล้ว