กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 แม่ผู้ตามใจลูกสาวทุกอย่าง
บุคลากรทุกคนในโรงพยาบาลต่างพากันพูดไม่ออก “...”
ไม่นานนัก เกาซิ่วหลานก็เดินกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน ในมือมีถั่วเหลืองสามเหลี่ยงติดมาด้วย
ทางด้านซูชิงเหอกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “ฉันเดินกลับเองไม่ได้เหรอ?”
เกาซิ่วหลานเก็บถั่วเหลืองไว้ในอกเสื้อ พลางเช็ดน้ำตาเช็ดน้ำมูกไปด้วย “จะเดินไปทำไมกัน? ลูกเป็นลมไปทั้งคนแล้ว ถ้าเดินกลับจะเหนื่อยแค่ไหน ให้พวกพี่ชายหามไปนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นจะเลี้ยงข้าวพวกมันไปทำไม?”
ซูชิงเหอรู้สึกว่าคำพูดของเกาซิ่วหลานฟังดูราวกับลูกชายทั้งสองเป็นลูกจ้างรับใช้ของบ้านเจ้าที่ดินอย่างไรอย่างนั้น
ที่สำคัญคือลูกจ้างทั้งสองคนนี้ยังเต็มใจทำงานเสียด้วย