เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 233 เหล่าภูตที่เติบโตขึ้น
หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานาน มันก็ค่อย ๆ ยอมรับความจริงที่ว่าสัตว์สุญตาเป็นวัตถุดิบล้ำค่าชนิดหนึ่งไปโดยปริยาย
ทว่ามันก็ยังคงไม่ชอบกินสิ่งนั้นอยู่ดี ยกเว้นหางเล็ก ๆ ของปูยักษ์สุญตาตัวนั้น เจ้าสิ่งนั้นอร่อยมากจริง ๆ เพียงแต่หาได้ยากเป็นพิเศษ “เธอวาดของเธอไปก่อนเถอะ” หลิ่วหลิ่วตอบกลับเงือกน้อยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านี่ทำไมถึงต้องดึงดันมาวาดข้างนอกด้วย วาดในห้องสิ ยังจะมาเสียสมาธิอีก อย่าทำให้กระดาษและพู่กันที่ทำจากกิ่งใบของร่างแท้จริงมันต้องสูญเปล่าเลย
เงือกน้อยก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง ถือกิ่งต้นหลิวแล้วขีด ๆ เขียน ๆ วาดรูปต่อไป
หลิ่วหลิ่วยู่ปาก ทว่าดวงตากลับเหม่อลอย บนกำแพงผลึกอาณาจักรเทพ กิ่งต้นหลิวยืดยาวออกไป แหวกว่ายสะบัดไหวอยู่ในห้วงความว่างเปล่า ปลดปล่อยกลิ่นอายพฤกษชาติอันสดชื่นออกมาเพื่อพยายามตก “ปลา”
ลองตามหาดูสิว่าจะโชคดีเจอพวกปูยักษ์สุญตาสักตัวหรือเปล่า
ฟังดูแล้วท่านเทพเจ้าค่อนข้างสนใจทีเดียว