เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 215 หนอนพฤกษา
เฮยเสี่ยวเสี่ยวขนาดเท่าฝ่ามือหุบยิ้มลง มันเหลือบมองเทพเงือกแวบหนึ่ง ก่อนจะขดตัวกลมดิ๊ก
ซูจื่อหานหลุบตาลง มองสีหน้าท่าทางเล็ก ๆ บนใบหน้าของเงือกน้อย รู้อยู่แก่ใจว่าการออดอ้อนและสีหน้านี้ อย่างน้อยห้าส่วนคือการแสดงละคร
ทว่าต้องยอมรับว่า ท่าทางแบบนี้ของเงือกน้อยดูน่าสงสารจับใจจริง ๆ
ใครเล่าจะปฏิเสธเจ้าตัวเล็กน่ารักที่กำลังออดอ้อนขอกอดด้วยท่าทางน่าสงสารได้ลงคอ ขนาดตัวยังพอเหมาะพอดีกับแบบที่เธอชอบเป๊ะ
ช่างเถอะ ยอมตั้งใจเอาอกเอาใจเธอก็ถือว่าดีแล้ว
ซูจื่อหานคว้าเงือกน้อยเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ลูบหัวมันเบา ๆ
สัมผัสเส้นผมของเงือกน้อยไม่ใช่ขนนุ่มฟูเหมือนพวกภูตน้อย หากแต่เรียบลื่นดุจแพรไหม
“กอดแล้ว ๆ ว่ามาสิ”
เงือกน้อยปรายตามองเฮยเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ในอ้อมกอดของซูจื่อหานเช่นกัน