กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 200 แบ่งให้เธอกิน
“เหยาเหยาเหยา”
มันส่งเสียงร้องออกมา
น้ำเสียงสูง ๆ ต่ำ ๆ ไพเราะหวานหูยิ่งนัก ทว่ากลับไร้ซึ่งความหมายที่แท้จริง
พูดไม่เป็นเหรอ
ซูจื่อหานเปิดใช้งานการรับรู้จิตใจ
พลันพบว่าเหนือศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยมีฟองข้อความผุดขึ้นมา เขียนไว้ว่า “ที่รัก เธอเห็นฉันด้วยเหรอ”
ซูจื่อหานพยักหน้า
สีหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยแลดูประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
“เหยาเหยาเหยา (ดีใจจัง ดีใจจัง ขอบคุณนะ ภูตผู้ใจดี)”