กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 173 ความโกลาหลของเมืองไข่มุก
สภาพแวดล้อมทั้งหมดเหลือเพียงบึงโคลน
ส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหนียวเหนอะ แผ่กลิ่นอาย สีสัน และรูปร่างที่ชวนให้คลื่นไส้ เพียงแค่มองแวบเดียวก็รู้สึกสะอิดสะเอียน
ซูจื่อหานยื่นพัดออกไป ชี้ไปยังบึงโคลนเน่าเหม็นเบื้องล่าง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ลาก่อน อ้ายลี่เอ่อร์ผู้จมดิ่งลงสู่กองโคลนเน่าพวกนี้”
“ขอฉลองให้อ้ายลี่เอ่อร์ที่ถูกกลืนกินจนกลายเป็นโคลนเน่า”
น้ำเสียงของเธอแฝงรอยยิ้ม คล้ายกับร่วมเย้ยหยันอ้ายลี่เอ่อร์ไปพร้อมกับเสียงด่าทอเหล่านั้น
ช่างเป็นการกระทำที่ชั่วร้ายและซ้ำเติมผู้ตกทุกข์ได้ดีจริง ๆ
เสียงดนตรีดังขึ้น เครื่องดนตรีที่แปรเปลี่ยนจากพลังเทพบรรเลงขึ้นพร้อมกัน