เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 167 เหตุการณ์ลี้ลับ
“ต้าขว่าย การแสดงช่วงท้ายของซื่อเอ่อร์ยอดเยี่ยมมาก เสียงร้องของมันเพราะจริง ๆ นุ่มนวลราวกับเมฆหมอก ใสกระจ่างดั่งสายน้ำไหล บางครั้งยังไพเราะเสนาะหูเหมือนหินวิญญาณกระทบกันอีกด้วย...”
“บทเพลงเหล่านี้ของมันขับขานไปทั่วทุกหนแห่งในอาณาจักรเทพ บางครั้งฉันยังรู้สึกว่ามันกำลังร้องเพลงถึงตัวฉันเอง ธรรมดาสามัญเพียงนี้ ปลอดโปร่งเป็นธรรมชาติดั่งนี้...”
“งานหลักของซื่อเอ่อร์ยังคงอยู่ที่โรงงานปศุสัตว์ มันเก่งกาจจริง ๆ ที่อาศัยเวลาว่างจากการทำงานมาแต่งเพลงร้องเพลง จนได้รับความรักจากเหล่าภูตน้อยมากมายขนาดนี้ ส่วนฉันทำไม่ได้เลย ฉันเองก็อยากร้องเพลงแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี...”
ลำดับถัดมา จึงเป็นช่วงเวลาฉายเดี่ยวของไป๋ชีเตี่ยนเพียงตัวเดียว มันพร่ำบรรยายป้ายยาความงดงามของดนตรีให้เพื่อนฟังไม่หยุดปาก นาน ๆ ครั้งยามพูดถึงตอนที่ตื่นเต้นตื้นตันขึ้นมา ยังจะเปล่งเสียงร้อง อ่า อ่า อ่า ออกมาสองสามท่อน