ตอนที่ 149 ที่มาของความระมัดระวังเกินเหตุ

ตอนที่ 149 ที่มาของความระมัดระวังเกินเหตุ

สิ่งของห้วงเหวเหล่านั้นที่อยู่นอกหน้าต่าง เมื่อควบแน่นสัตว์ประหลาดแห่งห้วงเหวออกมาได้หนึ่งตัว ก็ถูกตะวันทมิฬกลืนกินไปหนึ่งตัว

ตัวแล้วตัวเล่า ความเร็วในการควบแน่นสัตว์ประหลาดแห่งห้วงเหวของสิ่งของเหล่านี้ก็ยิ่งมายิ่งช้าลง ท้ายที่สุดก็ค่อย ๆ มืดมนไร้ประกายแสง

การร่ายรำยังคงดำเนินต่อไป

หลานหลานมองดูค่าความรู้สึกของเจ้านายที่พุ่งสูงขึ้นไม่หยุด ก็รู้สึกคลุ้มคลั่งอยู่บ้าง อยากจะทึ้งผมตัวเอง หากมันมีผมล่ะก็นะ

นี่ นี่ ทะลุหนึ่งพันไปแล้ว ทำไมยังขึ้นอยู่อีกเล่า เมื่อไหร่ถึงจะลดฮวบลงมาอย่างสมบูรณ์เสียทีนะ

เจ้านายแบบนี้ปลอดภัยจริง ๆ หรือ

คราวก่อนตอนที่ค่าความรู้สึกทะลุหนึ่งพัน เจ้านายร่ายรำไปทั้งคืน คราวนี้จะต้องนานเท่าไหร่กัน