ตอนที่ 92 พลาดพลั้งมือ ไม่นึกเลยว่าจะเปราะบางขนาดนี้

ตอนที่ 92 พลาดพลั้งมือ ไม่นึกเลยว่าจะเปราะบางขนาดนี้

“เสี่ยวฉีก็อยากต่อสู้เหมือนกัน ส้อมของฉันชักจะรอไม่ไหวแล้วล่ะ”

เงือกน้อยเอ่ยขึ้น

มันยกส้อมยักษ์ที่มีขนาดสูงกว่าตัวมันถึงสามเท่าขึ้นมา

ราวกับเด็กน้อยที่ถืออาวุธของผู้ใหญ่

ส้อมเล่มนี้ มีรูปร่างคล้ายคลึงกับส้อมกินข้าวเป็นอย่างมาก เพียงแต่ถูกขยายขนาดขึ้นหลายเท่า

ทั่วทั้งคันแวววาวโปร่งแสง สีขาวกระดูกดั่งเนื้อหยก เปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าประกายอบอุ่นละมุนตา

นี่คืออาวุธประจำกายของโอวหลานฉี ส้อมเล่มหนึ่งที่สร้างขึ้นมาจากกระดูกปลาในชาติก่อนของมัน

ยามปกติที่ไม่ได้ใช้ก็จะใช้วิชาเทพย่อส่วนลงมา แล้วนำมาใช้เป็นส้อมกินข้าว

สามชั่วโมงต่อมา ฝ่ายเราไม่รู้ว่าได้ทำลายประตูมิติของศัตรูไปมากเท่าใด และสังหารบริวารของศัตรูไปแล้วเท่าไร ซึ่งในจำนวนนั้นมีกองหน้าตัวตนระดับกึ่งเทพอยู่ไม่น้อยเลย