ตอนที่ 88 ชีวิตประจำวันกับการวาดฝัน

ตอนที่ 88 ชีวิตประจำวันกับการวาดฝัน

“ท่านเทพเจ้า”

ภูตน้อยทั้งสองเอ่ยเรียกซูจื่อหานขึ้นพร้อมกัน

ซูจื่อหานถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า อารมณ์หม่นหมองเมื่อครู่ของตนถูกเด็กน้อยทั้งสองจับสังเกตได้เสียแล้ว

เธอยื่นมือออกไปลูบศีรษะของภูตน้อยทั้งสองทีละตัว

“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

เพียงแค่คิดถึงบ้านนิดหน่อย

ซูจื่อหานคิดในใจ

แม้ในบ้านจะไม่ได้มีคนที่คุ้นเคยอะไร แต่ความหม่นหมองของความคิดถึงบ้านก็เป็นดั่งบทเพลงที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำ

ทว่าเบื้องหน้า ณ ที่แห่งนี้ก็คือบ้าน