ตอนที่ 83 หอมจริง ๆ

ตอนที่ 83 หอมจริง ๆ

พอกัดไปถึงใจกลางที่สุด ก็มีเนื้อแอปเปิลชิ้นขนาดเท่าเล็บมือชิ้นหนึ่ง ส่งกลิ่นรสหวานละมุนออกมา

ขนมแป้งหวานสาลีชิ้นนี้มีไส้ด้วยจริง ๆ

พอกินถึงตรงนี้ หูขาวก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที

ใบหูของหูขาวคลี่สยาย แสงเรืองรองสีชมพูทั่วร่างกระเพื่อมไหว มันรีบลงมือกินอย่างตะกละตะกลาม แต่ก็ไม่พบเนื้อผลไม้ชิ้นที่สองอีก

พอกินขนมแป้งไปสองชิ้น แล้ววางขนมแป้งที่เหลือไว้บนโต๊ะ ความง่วงงุนของหูขาวก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมา

มันลุกขึ้นไปรูดผ้าม่านปิด ปีนขึ้นเตียง ใช้ผ้าห่มคลุมท้อง แล้วผล็อยหลับสนิทไป

เกาะแสงจันทร์ค่อย ๆ สลัวลง

ยามพลบค่ำ ดอกไม้ขาวดำที่เลิกงานและได้รับค่าจ้างของสัปดาห์นี้มาก็มุ่งหน้าเข้าเมืองอย่างเบิกบานใจ

เมื่อมาถึงในเมือง มันก็กระโดดมุ่งหน้าไปยังร้านขายวัตถุดิบทางทิศตะวันตกของเมือง