เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 70 เงือกผู้งดงามถึงขีดสุด
ในดวงตาของเงือกตนนั้นไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย
ให้ความรู้สึกเพียงอย่างเดียว
ว่างเปล่า เย็นชา
ราวกับตุ๊กตากลวงเปล่าตัวหนึ่ง
เมื่อแรกมอง ไม่อาจจำแนกเพศของมันได้เลย เส้นผมยาวสีฟ้าอ่อนบดบังทั่วทั้งร่าง
ท่อนบนมีรูปลักษณ์เป็นมนุษย์ ท่อนล่างเป็นหางปลาสีครามกระจ่าง
ยามนี้สภาพของมันน่าเวทนายิ่ง โซ่เปรอะคราบเลือดทะลุผ่านหน้าอกแขวนห้อยไว้หน้าวิหารเทพ แขวนอยู่เหนือน้ำในสระ สภาพน่าอนาถราวกับสิ่งของประดับที่เอาไว้อวดโอ้
ทว่า กลิ่นอายทั่วร่างกลับตรงกันข้ามกับเรือนกายอันน่าเวทนา เทพเจ้าตนนี้แม้จะเป็นเพียงร่างกลวงเปล่า แต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกถึงเสน่ห์อันเปี่ยมล้นและสูงส่งบริสุทธิ์อย่างยิ่ง
หากจะพูดให้ชวนขัน ตนที่อยู่ตรงหน้านี้เมื่อเทียบกับตนที่เพิ่งถูกสังหารไปแล้ว กลับยิ่งมีกลิ่นอายความศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ในฐานะเทพเจ้าแห่งแสงเสียยิ่งกว่า