กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 156 โรงเตี๊ยมที่เหล่าอสูรต่างพากันร่ายรำ
“จั่วอ้าย เจ้าก็มาด้วย”
ดวงตาของจั่วอ้ายเป็นประกาย นางกอดห่อสัมภาระของตนแล้วติดตามหลังเจียงอินไป
หลังจากทุกคนขึ้นรถม้า ภายในรัศมีสิบเมตรรอบรถม้า ลมและหิมะก็หยุดตกกระทันหัน แม้แต่หิมะที่ทับถมอยู่บนพื้นก็ถูกลมพายุพัดพาไปจนหมดสิ้น
นายน้อยนิกายดาบทองที่ขี่อยู่บนหลังม้าอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ เขารู้สึกโชคดีอีกครั้งที่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในตอนนั้น
ไม่เช่นนั้นจุดจบของเขาคงไม่เลวร้ายแค่เพียงเสียแขนไปข้างเดียวแน่
สายตาของโม่ห้ากลับยิ่งมีความซับซ้อนมากขึ้นไปอีก เขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าหลังจากนี้เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร
“ท่านพ่อ ศิษย์พี่คงไม่เป็นอันตรายกระมัง?”