กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 เจ้าหอพิฆาตสิ้นรู้จักหรือไม่?
กล่าวจบ เจียงอินก็โยนเศษเงินก้อนเล็กก้อนหนึ่งลงไป ดูแล้วน่าจะหนักราวหนึ่งตำลึงเงิน
“นี่คือค่าวิ่งเต้นของเจ้า”
สีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ปรากฏความประหลาดใจอย่างที่สุดจนยากจะบรรยายออกมาได้
เงินหนึ่งตำลึงนี้เทียบเท่ากับค่าจ้างรายเดือนของเขาหลายเดือนเลยทีเดียว
“ขอบพระคุณแม่นาง ขอบพระคุณแม่นาง...”
เสี่ยวเอ้อร์รีบนำรถม้าไปเก็บที่คอกม้า จากนั้นก็แบกตะกร้าผักและเนื้อพวกนั้นเข้ามา
ในตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่มีผักนับสิบชนิด หลายชนิดเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ทั้งยังสดใหม่มาก ราวกับเพิ่งเก็บเกี่ยวมาสด ๆ ร้อน ๆ
ด้านล่างเป็นเนื้อสัตว์นานาชนิด มีหลายชนิดที่เขาไม่เคยเห็นเช่นกัน