กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 ฮองเฮาเป็นมารเสน่หา สงสัยเขากำลังยั่วยวนเรา
“เธอรู้ได้ยังไง?” ชายหนุ่มเงยหน้ามองเฉียงเวยบนกำแพง สีหน้างุนงง
เฉียงเวยดันแว่นขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่มีความนัย ดวงตาคมโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว พลางพูดว่า “ก็เพราะฉันเป็นคนเปิดเสื้อเธอเองนี่นา”
ความงุนงงบนใบหน้าชายหนุ่มกลายเป็นความตื่นตระหนกในชั่วพริบตา
เขาใช้สองมือป้องหน้าอก ถอยหลังด้วยความตกใจ แล้วกรีดร้องจนเสียงหลงวิ่งหนีไป “ไอ้คนวิปริต!!!”
เฉียงเวยมองแผ่นหลังชายหนุ่มที่เผ่นหนีอย่างลนลาน กระตุกมุมปากหลุดเสียงหัวเราะเย็นชาเย้ยหยันออกมา
สมน้ำหน้า กล้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของฝ่าบาทกลางดึก
เพราะเมื่อคืนตอนที่เธอเขียนนิยายเกิดอาการตัน จึงลุกขึ้นกลางดึกพาสุนัขออกไปเดินเล่นหาแรงบันดาลใจ