กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 เพื่อนร่วมทีมดีๆ ของฉันกลายเป็นเพื่อนร่วมรักษาของคุณได้อย่างไร
เฉียงเวยร้องไห้จนสะอึกสะอื้นพูดไม่ออก
ทุกคนในห้องเงียบลง แม้แต่เหล่าลิ่วที่ปกติหัวเราะฮ่า ๆ ไม่จริงจังก็ยังเงียบไป
พวกเขาโน้มหัวลงเล็กน้อย สีหน้าขรึมขลังและเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่บรรยายไม่ถูก
ไม่มีใครเข้าใจได้ชัดเจนกว่าพวกเขาว่าศึกครั้งนั้นโหดร้ายเพียงใด
ทันใดนั้น ทิงเฟิงที่รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวแข็งตัวไปหมดก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บนหน้าผากเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ลูกตาเขากลอกไปมา ทำไมแต่ละคนทำหน้าจริงจังกันขนาดนี้?
หมกมุ่นอยู่กับมันขนาดนี้เลยหรือ?
ที่นี่ไม่ใช่ห้องผู้ป่วย แต่เป็นห้องลับแบบสวมบทบาทหรือไง?