กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ทำไมรู้สึกเหมือนห้องมืดกำลังกวักมือเรียกเธอ?
เมื่อสบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเจียงอวี๋ เสิ่นจี๋ก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาโน้มเข้าไปจูบที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ แล้วกอดเธอไว้พลางตบหลังเบา ๆ กล่อมให้นอนหลับ
“เด็กดี ดึกมากแล้ว รีบนอนเถอะ”
เจียงอวี๋เงี่ยหูฟังอีกครู่ พอแน่ใจว่าไม่มีเสียงแล้วจริง ๆ จึงพิงอกเขาและหลับไปอย่างหวานสุข
แต่เสิ่นจี๋กลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในความมืดนั้นแววตาของเขาวาบด้วยไอเย็นเยือกเข้มข้น
ช่างเป็นสุนัขที่ดีจริง ๆ