กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 คือเพื่อนคนที่ 1 ของเสี่ยวเป่าและเพื่อนร่วมรักษาคนที่ 2 นะ~
เจียงอวี๋อวดไปทีละคนอย่างมีความสุข ส่วนใครบางคนก็เงียบ ๆ พับแขนเสื้อขึ้น เผยสร้อยข้อมือเชือกแดงที่ข้อมือโดยไม่ตั้งใจ
เขาเดินตามหลังเด็กสาวเงียบ ๆ มองเธอด้วยความเอ็นดู
ทุกคน: เคยเห็นคนป้อนข้าวหมา แต่ไม่เคยเห็นคนวิ่งตามไปป้อนข้าวหมา
พอพ่อเจียงกลับถึงบ้าน ป้าหวังก็ทำอาหารเย็นสำหรับสิบคนเสร็จแล้ว เขาจึงเห็นคนเต็มโต๊ะทันทีที่เดินเข้ามา
พ่อเจียง: หืม? ตอนเช้าออกจากบ้านไปก็ยังมีคนในบ้านไม่มากขนาดนี้นี่?
ตอนเช้าออกไปก็ยังปกติดี ทำไมพอเลิกงานกลับมาบ้านถึงได้แออัดขนาดนี้?