กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 บ้าจนแม้แต่หมาที่เดินผ่านยังต้องมองสองที
หลังจากพูดกับลู่เจิ่นซีจนเข้าใจกันแล้ว จู่ ๆ เจียงอวี๋ก็รู้สึกว่าตัวเองเบาสบายขึ้นมาก จึงกระโดดโลดเต้นไปหาฮองเฮา
เจียงอวี๋วิ่งตึก ๆ ขึ้นบันได พอเท้าขึ้นถึงขั้นบันไดเท่านั้น ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง คว้าเอวเธอไว้แล้วดึงเข้าไปกักระหว่างกำแพงกับแขนทั้งสองข้าง
“ฮองเฮา~” เจียงอวี๋มองคนตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย
“เขาดีกับเธอมากงั้นหรือ? เขาเป็นห่วงเธอมากงั้นหรือ? เธอขอให้เขาช่วยเธองั้นหรือ? เขาเป็นคนดีงั้นหรือ?” ทุกคำที่เสิ่นจี๋พูด สีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดลงหนึ่งส่วน พอพูดถึงท้ายที่สุดก็แทบจะกัดฟันกรอด