กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 59 ฮองเฮาเกล้าผมให้เธอ เรามีปราณธรรมะเต็มตัว
“เป็นอะไรไป?” เสิ่นจี๋เอียงหน้ามองเด็กสาวที่แย่งหนังสือไป ถามเบา ๆ
เจียงอวี๋โยน «นิทานมืดมน» ลงใต้เตียงในทีเดียว แล้วหันไปกอดฮองเฮา อ้อนเสียงนุ่ม “ฉันง่วงแล้ว เรานอนกันเถอะ”
“ได้สิ” เสิ่นจี๋กอดกระต่ายน้อยตัวหอมนุ่มอย่างพอใจ แล้วหลับตาลง
พอตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น กระต่ายน้อยยังอยู่ในอ้อมแขนอย่างไม่คาดคิด
เสียงเคาะประตูดังขึ้นนอกห้อง พอทิงเฟิงเดินเข้ามาก็เห็นเจียงอวี๋บนเตียงกำลังหาวและยังงัวเงีย
“ทำไมคุณยังอยู่?” ทิงเฟิงตกใจนิดหนึ่ง รีบเบือนสายตาแล้วถาม
เจียงอวี๋บิดขี้เกียจ นั่งอยู่บนเตียงพูดทั้งที่ยังงัวเงีย “ฮองเฮาบาดเจ็บ ฉันต้องอยู่ดูแลเขาสิ”