หอยขม

หอยขม

“คนนั้นน่าจะเป็นองค์หญิงหก นางไม่มีพี่น้องร่วมอุทร ไม่กี่ปีก่อนเลยเริ่มหันไปเข้าหาองค์ชายเจ็ด แม้องค์ชายเจ็ดกับพระมารดาของนางจะเป็นที่โปรดปราน แต่ต่างก็ไม่มีตระกูลฝั่งมารดาที่เข้มแข็งคอยหนุนหลัง เลยทำได้แค่พยายามดึงขุนนางในราชสำนักมาเข้าพวก เจ้าลองทายดูสิว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเลือกใคร”

ไฉฉินหู่พูดไปพลางหยิบหอยขมขึ้นมาจากจานตัวหนึ่งไปพลาง เขาดูดน้ำแกงชุ่มฉ่ำตรงปากหอยก่อน จากนั้นก็ประกบปากแล้วออกแรงดูดจ๊วบ เนื้อหอยอวบนุ่มก็พุ่งพรวดเข้าปากอย่างว่องไว ทั้งนุ่มทั้งเด้งสู้ฟัน

หอยขมช่วงนี้ตัวอวบอ้วนมาก ซื้อล่วงหน้ามาแช่น้ำให้คายดินทรายจนหมด ตัดก้นหอยออก แล้วใส่เครื่องเทศสารพัดเคี่ยวอยู่นานจนรสชาติซึมเข้าเนื้อ ยิ่งกินไปหลายตัว กลิ่นหอมก็ยิ่งติดแน่นไปถึงปลายนิ้ว

พอดื่มเหล้าขาวร้อน ๆ ตามเข้าไปอีกอึกเล็ก ๆ ในปากพลันร้อนผ่าวเหมือนมีสายไฟลามเลีย แล่นผ่านลำคอลงไปพลุ่งพล่านทั่วอวัยวะภายใน

ของแบบนี้กินไม่อยู่ท้องหรอก เน้นกินเอาสนุกเพลิน ๆ มากกว่า

“จางซิน” ซือเยี่ยนสิงหยิบเนื้อหอยขมมากัดกินตัวหนึ่งเหมือนกัน ก่อนจะลบล้างคำตอบของตัวเองทันที “ไม่ใช่สิ จางซินสายตากว้างไกลแถมทะเยอทะยานสูงส่ง ย่อมไม่สนใจแน่ ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นจางฟาง”

ไฉฉินหู่เลิกคิ้ว ถือจอกเหล้าลงยาเคลือบสีลายดอกโบตั๋นชนกับจอกของนางเบา ๆ

กลางวันทั้งคู่ต่างก็ยุ่งมาก แถมเขายังตื่นแต่เช้าตรู่ ทั้งสองแทบไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน จึงยิ่งหวงแหนช่วงเวลาก่อนนอนตอนค่ำเป็นพิเศษ