โต้คารม (2)

โต้คารม (2)

ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้เฝิงเถียนดึงดันจะมาจี้ใจดำ ซือเยี่ยนสิงก็คงไม่ลงมือรุนแรงขนาดนี้หรอก

เล่นเอาตาแก่ถึงกับซึมไปเลย

ว่ากันตามตรง เฝิงเถียนนับเป็นขุนนางที่ดีมากคนหนึ่ง โดยเฉพาะตอนประจำการอยู่ต่างแขวง เขาทำประโยชน์ให้ชาวบ้านไว้ไม่น้อย นับว่ามีคุณูปการใหญ่หลวงทีเดียว

หากมาเยือนซือเจียห่าวเว่ยแค่หนเดียวแล้วกลายเป็นคนหมดสภาพไป อย่าว่าแต่ซือเยี่ยนสิงจะรู้สึกไม่สบายใจเลย กลัวว่าทางจักรพรรดิชิ่งเจินเองก็คงอธิบายให้ฟังยากเหมือนกัน

เมื่อดูจากผลงานและความโปรดปรานที่ไฉฉินหู่ได้รับในตอนนี้ จักรพรรดิชิ่งเจินย่อมยอมหลับตาข้างหนึ่งให้เขาพาเฝิงเถียนมาระบายอารมณ์ได้ แต่ไม่มีทางยอมให้เล่นงานตาแก่จน “ตาย” เด็ดขาด

นี่ก็เหมือนกับสถานการณ์ของพวกจางซินในอดีต จักรพรรดิทรงรักและให้ความสำคัญกับเจ้า แต่เจ้าต้องรู้จักความพอดี

ทำดีก็ได้เป็นขุนนางคนสนิทที่ทรงโปรดปราน แต่ถ้าล้ำเส้นเมื่อไหร่ ก็กลายเป็นกบฏชั่วช้าทันที

ซือเยี่ยนสิงรินชาร้อนให้เฝิงเถียนด้วยตัวเอง แล้วเริ่มป้อนลูกหวาน

“จริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าข้าไม่เข้าใจความหมายของท่านนะเจ้าคะ คนเป็นขุนนางมีอำนาจอยู่ในมืออยู่แล้ว หากยังโลภไม่รู้จักพอคิดจะทำการค้าอีก การหาเงินมันจะง่ายเกินไป ใครบ้างจะไม่เกรงใจยอมอ่อนข้อให้? แต่พอข้ามเส้นไปเมื่อไหร่ พวกที่ค้าขายสุจริตโดนเบียดเบียน ย่อมไม่มีทางรอด”