ปลาดิบแล่บาง

ปลาดิบแล่บาง

พอมาเจอหน้าถึงได้รู้ว่าเถ้าแก่เกาเชิญซือเยี่ยนสิงมาคนเดียว ไม่ได้เลี้ยงนายหน้าคนนั้นด้วย

“มาๆๆ เถ้าแก่เนี้ยซือ เชิญนั่งๆ!” พอได้เจอกันอีกครั้ง เถ้าแก่เกาก็ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ทั้งยังสั่งให้คนยกสุรากับกับข้าวดีๆ ขึ้นโต๊ะ “ดูท่าทางเถ้าแก่เนี้ยซือสีหน้าผ่องใสขึ้นเรื่อยๆ เลยนะเนี่ย”

เรื่องที่ใต้เท้าน้อยไฉแห่งกรมโยธาหมั้นหมายเมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนรู้ไม่น้อย แต่กลับแทบไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตาของฝ่ายหญิงเลย

ซือเยี่ยนสิงยังไม่อยากเอิกเกริกในตอนนี้ จึงยิ้มพลางนั่งลงประจำที่ เลี่ยงไม่ตอบเรื่องนั้นแล้วเปลี่ยนเรื่อง “คนเรามีเรื่องมงคลจิตใจย่อมเบิกบาน ดูจากสีหน้าเถ้าแก่เกาแล้ว คงจะผ่านพ้นเรื่องยากลำบากมาได้แล้วสินะเจ้าคะ”

เถ้าแก่เกายกกาขึ้นรินชานมให้นางด้วยตัวเอง “ได้ยินว่าเถ้าแก่เนี้ยซือไม่ดื่มเหล้า วันนี้พวกเราก็ดื่มชานมด้วยกันเถอะ นี่เป็นชาแดงใบใหญ่จากต้นโบราณชั้นดี ผสมกับนมสดที่เพิ่งส่งมาจากนอกเมืองเมื่อเช้านี้ หอมฟุ้งเชียวล่ะ”

คนจงหยวนเดิมทีไม่มีธรรมเนียมดื่มชานม เพิ่งจะมีคนเลี้ยงสัตว์ทางตะวันตกเฉียงเหนือกับชาวอังกฤษนำเข้ามาเผยแพร่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ด้วยรสสัมผัสนุ่มละมุนกลมกล่อม จึงถูกปากคนบางกลุ่มและฮิตขึ้นมาพักใหญ่

ซือเยี่ยนสิงยื่นมือไปประคองรับถ้วยไว้เล็กน้อย แล้วค้อมตัวกล่าวขอบคุณ

ใบชานั้นดีเยี่ยมสมคำร่ำลือ ใบใหญ่เนื้อหนา น้ำชาที่ต้มออกมารสชาติเข้มข้นหอมกรุ่น เข้ากันได้ดีกับนมสดเป็นที่สุด เครื่องดื่มร้อนสีน้ำตาลอมแดงรสละมุนไหลผ่านลำคออย่างนุ่มลื่น ชวนให้ติดใจไม่รู้ลืม