เจ้าถิ่น

เจ้าถิ่น

การสั่งสอนกัวอี้คราวนี้ไม่ได้กะจะเหยียบย่ำให้จมดิน อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่แค่อยากดูว่าเขายังพอสั่งสอนได้อยู่ไหม เพราะถึงอย่างไรตัวซือเยี่ยนสิงก็มีตราประทับของหมู่บ้านกัวจางติดตัว ขืนแล้งน้ำใจเกินไปจะเสียชื่อเสียงเอาได้ง่าย ๆ

พอกัวอี้ยอมรับผิด ซือเยี่ยนสิงจึงไม่ติดใจเอาความต่อ ทั้งยังบอกเรื่องที่เขามีโอกาสได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาประจำอำเภอให้ฟัง

กัวอี้ได้ยินเข้าก็ถึงกับยืนอึ้งไปตรงนั้น ก่อนจะละล่ำละลักด้วยความหวาดหวั่น “แต่...แต่ข้า...”

โดนตอกกลับเสียจนเสียศูนย์ ขาดความมั่นใจไปเลยทีเดียว

ซือเยี่ยนสิงพูดขึ้น “จะได้เรื่องไม่ได้เรื่อง ก็ลองดูก่อนค่อยว่ากัน”

ลองดูอาจจะไม่ได้ แต่ถ้าไม่ลอง ยังไงก็ไม่มีทางได้แน่นอน

จะว่าไม่หวั่นไหวก็โกหกแล้ว กัวอี้หน้าแดงลามไปถึงใบหู อึกอักอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ลง ได้แต่ก้มหน้ากล่าวขอบคุณนางอย่างจริงจังอีกครั้ง

“แต่เข้าไปแล้วก็ใช่ว่าจะได้อยู่ตลอดไปนะ สำนักศึกษามีการทดสอบทุกเดือน ถ้าสอบไม่ผ่านเกณฑ์สามครั้งติดกัน หรือรวมกันครบห้าครั้งจะถูกคัดออก เจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”

พูดตามตรง ความประทับใจแรกที่กัวอี้มีต่อนางในคราวนี้แย่มาก หากวันนี้ไม่ยอมรับผิด และหากไม่ใช่เพราะอายุยังน้อย อนาคตคงถูกดับวูบไปตั้งแต่ตรงนี้แล้ว