พาล

พาล

พอคิดถึงวันข้างหน้าอันแสนรันทด เถียนชิ่งก็ตัดสินใจดิ้นรนเฮือกสุดท้าย โดยยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าการคุมน้ำตาลอะไรนั่นไม่มีความจำเป็นแม้แต่นิดเดียว

ซือเยี่ยนสิงเห็นท่าทางไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาของเขาก็รู้สึกเวทนาขึ้นมา เลยตามหมอมาดูอาการให้ทันที

ในสำนักศึกษาประจำอำเภอมีหมอประจำอยู่แล้ว ซืออวิ๋นเลยวิ่งไปตามให้อย่างอารมณ์ดี ไม่ทันไรตาแก่เคราแพะคนหนึ่งก็หิ้วกล่องยาเดินตามมา

ไหนๆ หมอก็มาแล้ว ทุกคนเลยผลัดกันให้แมะชีพจรคนละรอบ ซึ่งสุขภาพของแต่ละคนก็ยังนับว่าใช้ได้

มีเพียงซือเยี่ยนสิงที่ตาแก่คนนั้นบอกว่า “ดูท่าช่วงนี้แม่นางจะเหนื่อยเอาการ อีกทั้งยังเป็นช่วงวัยกำลังโต ต้องกินให้มาก นอนให้เยอะเข้าไว้ ยามปกติก็ตุ๋นเป็ดตุ๋นไก่กินบำรุงเสียบ้างเถอะ”

ทายแม่นเสียด้วย

ซือเยี่ยนสิงเอ่ยขอบคุณอย่างจริงจัง แล้วถือโอกาสจัดขนมไหว้พระจันทร์จากกองของเถียนชิ่งใส่กล่องมอบให้อีกฝ่ายไปหนึ่งกล่อง

“เทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ขอให้ผู้อาวุโสมีความสุขในวันเทศกาลนะเจ้าคะ”

เถียนชิ่ง “...”